Natura — góra, morze i krajobraz

Nowy rozdział: na świeżym powietrzu. Zaczynamy od scenerii — góra, las, rzeka i morze — która w Kraju Basków nie jest tylko dekoracją: to niedzielny plan, świecka religia i niekończący się temat rozmów.

Góra

Polski	Baskijski
Góra	mendia
Szczyt	gailurra
Zbocze	magala
Las	basoa
Drzewo	zuhaitza
Szlak / ścieżka	bidezidorra
Skała	harkaitza
Dolina	harana

Bidezidorretik gora, bi ordutan gailurrera iritsiko gara. — W górę szlakiem, za dwie godziny dotrzemy na szczyt.

Basoan barrena ibili ginen, eta ez genuen inor ikusi. Bakea. — Szliśmy przez las i nikogo nie widzieliśmy. Spokój.

Woda

Polski	Baskijski
Rzeka	ibaia
Zbiornik retencyjny / zalew	urtegia
Wodospad	ur-jauzia
Morze	itsasoa
Plaża	hondartza
Fale	olatuak
Klif	labarra

Uda honetan ibaian bainatuko gara, hondartzan jende gehiegi dago eta. — Tego lata będziemy kąpać się w rzece, bo na plaży jest za dużo ludzi. (Końcówka -egi i przyczynowe eta w akcji.)

Opisywanie krajobrazu

Hemendik bista ikusgarria dago: harana, basoa eta urrutian itsasoa. — Stąd jest imponujący widok: dolina, las, a w oddali morze.

Udazkenean basoa kolore ederrekoa da: horia, gorria, marroia. — Jesienią las ma piękne kolory.

Zuhaitz hori oso zaharra da — ehun urte baino gehiago ditu. — To drzewo jest bardzo stare: ma ponad sto lat. (Stopień wyższy z rozdziału 04.)

Dialog: niedzielny plan

— Igandean mendira joango gara? Anbotora, adibidez.

— Anboto? Hori gogorra da niretzat! Zerbait errazagoa, mesedez…

— Ados: Urkiolara igoko gara, bidezidor lasai batetik. Gailurrean hamaiketakoa.

— Hamaiketakoarekin konbentzitu nauzu. 😄

Uwaga: mendizaletasuna (zamiłowanie do gór) to czysta tożsamość: każde miasteczko ma swoją „własną” górę i szczyt ze skrzynką pocztową. Słowo hamaiketakoa — drugie śniadanie o jedenastej — to prawdziwy powód, dla którego wielu się wspina. Nie mów tego zbyt głośno.