Rachunek (kontua eskatzen)

Zakończenie posiłku ma swój mały scenariusz: poprosić o rachunek, zapłacić i pożegnać się.

Prosić o rachunek

Trzy sposoby, wszystkie poprawne:

Euskera	Polski	Ton
Kontua, mesedez.	Rachunek, proszę.	neutralny, jasny
Atera kontua, mesedez.	Proszę przygotować rachunek.	neutralny
Kobratuko al didazu?	Policzysz mi?	grzeczny (czas przyszły)

Kobratuko al didazu? słychać bardzo często w barach i nieformalnych restauracjach. Al to partykuła pytajna, a didazu znaczy “(ty) mnie” (NOR-NORI-NORK).

Cena całkowita

• Zenbat da dena? — Ile wynosi w sumie?
• Hamabost euro eta hogei zentimo. — Piętnaście euro i dwadzieścia centów.

Płacić

Euskera	Polski
Txartelaz ordain dezaket?	Czy mogę zapłacić kartą?
Eskudirutan ordainduko dut.	Zapłacę gotówką.
Tori!	Proszę! (przy podawaniu pieniędzy)
Hemen daukazu kanbioa.	Oto reszta.
Ez daukat kanbiorik.	Nie mam reszty.

Eskudiru = “pieniądze pod ręką” → gotówka. Txartel = karta. Kanbio to zapożyczenie i używa się go całkiem normalnie.

Napiwki

W Euskal Herria napiwek nie jest obowiązkowy. Zwyczajowo:

• W barach i przy nieformalnych posiłkach: zostawić drobne z reszty (od 50 centów do 1 euro).
• W restauracjach z wyższym rachunkiem: 1-2 euro od osoby, jeśli ci smakowało.
• Nigdy nie trzeba dawać typowych 10% jak w innych krajach.

Pożegnać się

• Eskerrik asko, oso ondo zegoen! — Bardzo dziękuję, było bardzo dobre!
• Zuri! Agur! — Tobie! Do widzenia!
• Hurrengora arte! — Do następnego razu!

Pełna mini-sekwencja

— Aizu, kobratuko al didazu, mesedez?

— Bai, banoa. Hamazortzi euro eta berrogeita hamar zentimo.

— Txartelaz ordain dezaket?

— Bai, noski.

— Eskerrik asko! Oso ondo zegoen.

— Zuri! Agur!

Notka kulturowa: zostawienie monety z kawy jako drobny napiwek dla kelnera to dość rozpowszechniony gest w baskijskich barach, zwłaszcza jeśli zostajesz na chwilę, by pogawędzić. Nikt tego nie oczekuje, ale jest mile widziane.