Rachunek (kontua eskatzen)

Zakończenie posiłku ma swój mały scenariusz: prośba o rachunek, płacenie i pożegnanie.

Prośba o rachunek

Trzy sposoby, wszystkie poprawne:

Język baskijski	Polski	Ton
Kontua, mesedez.	Rachunek, proszę.	neutralny, jasny
Atera kontua, mesedez.	Poproszę rachunek.	neutralny
Kobratuko al didazu?	Skasujesz mnie?	uprzejmy (czas przyszły)

Kobratuko al didazu? słyszy się bardzo często w barach i nieformalnych restauracjach. Al to partykuła pytająca, a didazu oznacza „(ty) mi” (NOR-NORI-NORK).

Całkowita kwota

• Zenbat da dena? — Ile za wszystko?
• Hamabost euro eta hogei zentimo. — Piętnaście euro i dwadzieścia centów.

Płacenie

Język baskijski	Polski
Txartelaz ordain dezaket?	Czy mogę zapłacić kartą?
Eskudirutan ordainduko dut.	Zapłacę gotówką.
Tori!	Proszę! (podając pieniądze)
Hemen daukazu kanbioa.	Oto reszta.
Ez daukat kanbiorik.	Nie mam reszty.

Eskudiru = „pieniądze pod ręką” → gotówka. Txartel = karta. Kanbio to zapożyczenie i jest używane normalnie.

Napiwki

W Kraju Basków napiwek nie jest obowiązkowy. Zazwyczaj:

• W barach i przy nieformalnych posiłkach: zostawienie drobnych z reszty (od 50 centów do 1 euro).
• W restauracjach przy wyższym rachunku: 1-2 euro na osobę, jeśli ci smakowało.
• Nigdy nie jest wymagane typowe 10% w stylu innych krajów.

Pożegnanie

• Eskerrik asko, oso ondo zegoen! — Dziękuję bardzo, było bardzo dobre!
• Zuri! Agur! — Tobie! Do widzenia!
• Hurrengora arte! — Do następnego razu!

Kompletna mini-scenka

— Aizu, kobratuko al didazu, mesedez?

— Bai, banoa. Hamazortzi euro eta berrogeita hamar zentimo.

— Txartelaz ordain dezaket?

— Bai, noski.

— Eskerrik asko! Oso ondo zegoen.

— Zuri! Agur!

Nota kulturowa: zostawienie monety o wartości kawy jako małego napiwku dla kelnera jest dość rozpowszechnionym gestem w baskijskich barach, zwłaszcza jeśli zostajesz na dłuższą pogawędkę. Nie jest to oczekiwane, ale mile widziane.